Pierwsza płyta to otwarcie bram do świata, o którym współczesny człowiek wolałby zapomnieć. Zew Strzygi nie prosi o uwagę – on ją wymusza, uderzając w najbardziej pierwotne instynkty przetrwania. To tutaj po raz pierwszy padają imiona bóstw i demonów, które od wieków karmią się naszym strachem. Muzyka jest brudna, surowa i przesiąknięta wilgocią lasu, stanowiąc fundament pod mroczną mitologię projektu.

W warstwie lirycznej album jest bezlitosną analizą osaczenia. Od tytułowego „Zewu Strzygi”, przez „Biesa”, aż po „Wilka”, autor prowadzi słuchacza przez krąg, z którego nie ma wyjścia z pustymi rękami. To opowieść o tym, że natura nie jest tłem dla ludzkich spraw, lecz aktywnym, często wrogim graczem, który obserwuje nas z mroku i czeka na najmniejszy błąd, by wciągnąć nas w swoje tryby.

Zew Strzygi to manifestacja „Dzieci Welesa” jako głosu tych, którzy nie kłaniają się światłu. Płyta ustanawia język projektu:

Rytualne bębny, które dyktują tempo bicia serca w strachu. Szeptane inkantacje, przywołujące dawne zapomniane siły. Surowy, męski wokal, brzmiący jak nieodwołalny wyrok.

To początek drogi, na której jedynym przewodnikiem jest instynkt, a jedyną pewną rzeczą jest to, że noc nigdy się nie kończy dla tych, którzy usłyszeli jej wołanie.